Don’t cry for me, Argentina.

Vanavond staat Argentinië centraal tijdens de wijnproeverij. Dat is best wel een uitdaging, want ik ben er nog niet zo in thuis. Behalve dat malbec de nationale (blauwe) druif is en dat ze ook niet vies zijn van torrontés, de aromatische witte druif. Het land fascineert me al heel lang. Buenos Aires, het Andres-gebergte, de wijnen. Ik wil er heen! Het staat met stip op één op mijn bucket list. Dus dan moet je onderzoek doen. Dat begint logischerwijs in je glas.

Zijn er ook bubbels?

Traditiegetrouw beginnen we de club altijd met een glaasje bubbels. Breekt zo lekker de sleur van het leven. Al blijkt het nog niet eenvoudig om die te vinden bij mijn favoriete Rotterdamse wijnshopjes, dus ik wijk uit naar de Markthal. Bij World of Drinks vind ik de Salentein Sparkling, die gemaakt is van dezelfde druiven als Champagne: de chardonnay en de pinot noir.

De methodiek is echter anders. Hier maken ze gebruik van de Méthode Charmat, waarbij in tegenstelling tot Champagne de tweede gisting niet in de fles plaatsvindt, maar in roestvrijstalen tanks. Een goedkopere methode, dus, maar dat hoeft niet slecht te zijn, vertelt de verkoopster mij enthousiast. Uh-huh. Nee, ik geloof je.

Wat ik nu ga zeggen, is waarschijnlijk niet oké of professional, maar c’est la vie. Ik ben sceptisch over die Salentein. Het voelt als een mooie-praatjes-wijn, maar is het echt goed? We gaan het meemaken. Mwah. Het heeft een matige bubbel. Niemand springt er van op tafel. Voor die 15 euro zeg ik nee.

Wijn 1: Salentein Sparkling (World of Drinks)

The Battle of the Pinot.

Behalve dat ze van dezelfde druif zijn gemaakt, hebben deze wijnen niet veel met elkaar gemeen. We constateren unaniem een wereld van verschil. Dat is ook niet gek, want de klimatologische omstandigheden waarin deze druiven verkeren, zijn behoorlijk verschillend.

De pinot gris van Hengst komt uit de Elzas, een langgerekt gebied in het noordoosten van Frankrijk. Er staat Grand Cru op de fles, wat betekent dat de wijn aan allerlei regeltjes heeft voldaan én dat de druiven afkomstig zijn van de best gelegen wijngaarden. Dat proeven we terug in ons glas. Hele volle smaak, beetje zwoel met heel veel fruit. Dat laatste vind je ook terug in de geur. Fruitexplosie tot de max. Goed in balans met de zuren, wat al bij al zorgt voor een langdurige afdronk. I like. Het is duidelijk geen tussendoor wijntje, maar een wijn waar je je even bij moet concentreren. Mooi.

Anders is dat bij de Argentijnse pinot. Een perfectie voor deze zomer. Ik lees weleens andere wijncolumns en kom daarbij best vaak de zin ”de zuren dansen in je glas” tegen. Check in the box. Kan je hier ook zeggen. Grapefruit en ananas vullen je glas. Dit classificeer ik dan weer wel als een tussendoor-wijntje.

Wijn 2: Piedra Negra, Mendoza, 2013 (Chateautjes)
Wijn 3: Hengst Grand Cru, Elzas, 2010 (Chateautjes)

Torrontés, olé, olé.

Yes, nieuwe druif, nieuwe smaken. Meeste clubleden maken vandaag voor het eerst kennis met de witte trots van Argentinië: torrontés. Een afstammeling van muskaat, dus dat belooft een aromatisch spektakel te worden. Meer over torrontés in het Dikke Druif Tip Dinsdag artikel. PS: We combineerden deze ronde met een sushi van Sumo uit de Markthal. Handig, lekker, yes.

Wijn 4: Colomé Torrontés, 2013 (Odile Hemmen)
Wijn 5: Terrazas Torrontés Reserva, 2008 (Odile Hemmen)

Ik ga op reis & neem mee…

Ik ga op reis & neem mee de bonarda en de pinot noir. Beide druiven afkomstig uit de Oude Wereld, die hun weg hebben gevonden naar Argentinië. Bonarda is wellicht niet zo bekend, maar deze druif is verwant aan de nebbiolo – je weet wel van de Barolo. Dat ruik je al in je glas. Is het de Italiaanse zon, of de pizza? Dat heb ik elke keer als ik een Italiaanse wijn opentrek. Zo anders dan – let’s say – een rode Bordeaux. Ik maak gelijk even een mental note voor de volgende proeverij. Dit moet ik delen.

Anyway, zo dwaal ik af naar Italië, terwijl het hier eigenlijk gaat om een Argentijnse bonarda. Bramen, hout met mooie Italiaanse geuren. Valt bij de meeste clubleden erg in de smaak! Dikke tip dus.

De gemene deler van deze battle is het ‘heh’-gevoel of ‘aha’-moment. Want nog iets geks: een pinot noir uit Patagonia. Say what? Heb je daar ook wijn? En dan zelfs de pinot noir, het tere, moeilijke druifje. De Huffington Post schreef zelfs over een ‘coming out party for the Argentine pinot’. Indrukwekkend. De Puestero ruikt naar rode bessen, aardbeien en vanille. Niet super complex zoals een Bourgogne, maar dat is een andere klasse (en prijs). Kwartiertje in de koelkast voor je ‘m opentrekt!

Wijn 6: Bonarda Argentina (Platenburg)
Wijn 7: Puestero Pinot noir, Patagonia (Chateautjes)

Houtig smaakje, of niet?

Daar zijn we dan. Bij koning druif van Argentinië: de malbec. En we hebben gelijk een unicum te pakken: een malbec zonder echte houtlagering. Ik zeg echte, want ik ontdek op internet dat hij toch voor een split-second in contact stond met hout. Maar dat terzijde.

De Catena daarentegen is een echte houtwijn en ondergaat een houtlagering van 12 tot 16 maanden in deels nieuw en deels gebruikte eikenhouten vaten. Dat laatste wordt gedaan om de houtsmaak niet te laten overheersen.

Een groot verschil tussen deze twee malbecs. Bij de jonge malbec proeven we besjes en viooltjes, terwijl de hout-gelagerde malbec meer de kant op gaat van zwarte bessen, pruimen met iets van vanille en leer (souvenirs van houtlagering). Een beetje jong & onbezonnen tegenover een volwassen vent.

Wijn 8: Altos Malbec Classico, 2013 (Gouden Ton)
Wijn 9: Catena Reserva, 2012 (Gall & Gall)

Spice up your life.

Dezelfde wijn, de Catena, blijft nog even op tafel, maar nu gaan we ‘m vergelijken met een malbec blend met 5% cab-sauv, 5% syrah en 5% merlot. Hoe anders pakt dat uit? Aangezien we niet precies elk glaasje uitspugen, bereiken we nu wel een punt of no-return. Maar we doen ons best.

De Gaia is eveneens een volle wijn met aroma’s van zwarte bessen en een klein pruimpje. Absoluut niet verkeerd, maar de Catena heeft tijdens de vorige ronde toch wel mijn hart gestolen.

Wijn 10: Jean Bousquet ‘Gaia’, 2013 (Chateautjes)
Wijn 11: Catena Reserva, 2012 (Gall & Gall)

Nieuwe vs. Oude Steekpartij

steekpartij

Ja, het begon uiteraard allemaal in Frankrijk. Het verhaal van de malbec, dus. Nog steeds in sommige blends te vinden in de Haut-Médoc (Bordeaux), maar deelt met name de lakens uit in Cahors, een stadje ten oosten van Bordeaux.

Hier worden wijnen gemaakt van tenminste 70% malbec, of zoals ze de druif daar noemen ‘côt’ aangevuld met merlot of tannat. Door zijn dikke schil levert de malbec vaak donkere, bijna zwarte wijnen op.

Natuurlijk is deze ronde niet compleet zonder een stukje steak. De Club’s eigen chef-kok Jeroen bakt ‘m bruin. Een culinair hoogstandje samen met de malbec!

Wijn 12: Chateau Lamartine, 2010 – (Chateautjes)
Wijn 13: Chakana Reserva, 2012 (Platenburg)

Toet toet toetje.

Hier gingen we collectief huilen, want dit was zo fantastisch. Ook al moesten we hiervoor naar buurland Chili (een Argentijnse dessertwijn kon ik in Rotterdam niet vinden). Een lobbige dessertwijn, die uitstekend combineert met de chocoladetaart van Koekela. Een paar schijfjes mango hadden het afgemaakt, maar na al die flessen kon ik dat niet meer handelen.

Enfin, de wijn viel goed in de smaak. De meeste clubleden zijn sceptisch over dessertwijn (God knows why), maar door de goede balans tussen zoet en frisheid was dit absoluut een winnaar. Gemaakt van 100% sémillion, de druif die ook een grote rol speelt in Sauternes.

Wijn 14: Viu Manent, Chili, 2013 (Odile Hemmen)

Tot slot

Terwijl Evita in mijn hoofd nog door galmt met Don’t Cry For Me Argentina kijk ik weer terug op een mooie avond… Al had ik die laatste (twee) gin tonic wellicht niet moeten doen ;-).

 

Ik ben Nadien de Visser, wijnliefhebber pur sang. Ooit begonnen door een studie in Frankrijk en bij thuiskomst Le Club des Vins opgericht. Dé plek om je wijnkennis bij te spijkeren.